Bye bye 2020

Weer een jaar voorbij.. Dat is altijd een goed moment om terug te blikken en om vooruit te kijken naar wat komt. Niet omdat het moet, maar omdat het fijn en goed voelt om naar binnen te keren, zo tijdens de laatste donkere dagen van het jaar.

2020 was voor mij een jaar:

  • waarin ik na vele jaren opnieuw ging paardrijden en daar ontzettend veel deugd aan beleefde (jammer dat corona al snel roet in het eten kwam gooien)!
  • van berenboterhammen (ah ja, na al die berenwandelingen) en lekkere afhaalmaaltijden (dankjewel, Lukemieke en Het Vertier!)
  • van alweer een fijne eenvoudige vakantie aan zee
  • van nog steeds veel zorgen voor kleine en grote snotjes en protjes 🙂 maar intussen ook mee huiswerk maken, naar meer en meer hobby’s rijden, pre-teaching,… En ook afscheid nemen van de allerkleinste babyspulletjes – met enige pijn in het hart maar ook klaar voor de nieuwe fase waarin we stilaan terecht komen, een fase zonder pampers (na een dikke 7 jaar mét pampers is dat nog moeilijk voor te stellen 🙂 )
  • waarin ik de weldaad van yin-yoga en de verbindingsprocessen van Live The Connection leerde kennen
  • waarin ik me verdiepte in de wondere wereld van dromen bij de Gulden Snede en in hoogbegaafdheid bij Intergifted

Maar 2020 was voor mij ook het jaar waarin alles uit elkaar viel. Niet alleen op grote schaal (je weet wel, corona en klimaatopwarming om zomaar wat te noemen), maar ook in mijn eigen kleine leven. Het was het jaar:

  • van fysieke en mentale uitputting. Noem het burn-out. Van noodgedwongen en moeizaam stilvallen. Innerlijk verder blijven razen terwijl ik al lang stilstond. Van beetje bij beetje toegeven en aanvaarden dat ik niet meer mee kon draaien, ookal raasde de wereld verder en meende ik de verwachting te voelen om mee te razen.
  • van sterk opspelende maag-darmproblemen en het uittesten van het fodmap-dieet (daarover later meer, misschien).
  • van ‘het even niet meer weten’. Van veel vragen en weinig antwoorden. Van positieve desintegratie, om het met de woorden van Dabrowski te zeggen. Van naar binnen keren en daar antwoorden zoeken (verticale beweging) in de plaats van buiten mezelf (horizontale beweging). En van mezelf uiteindelijk dieper, beter en anders te leren kennen (ook daarover later meer, misschien 😉 )

In dat hele proces van uitsorteren kwam iets steevast als een vaste waarde, als een ankerpunt, naar boven, en dat is: schrijven.
Schrijven hoort bij mij als de zee bij het strand. Of als warmte bij een vuur. In schrijven ben ik, besta ik. Door te schrijven word ik.

Dus schrijven zal ik, in het jaar dat komt. Moedig mijn pen vastgrijpen, de woorden laten stromen én ze delen met de wereld.

Dat laatste vind ik best eng.
Het is jezelf bloot geven.
Jezelf laten zien.
In wie je echt bent. In wat er echt leeft en speelt.
Zo werkt het toch voor mij.
Ik vind zelf een tekst ‘mooi’ wanneer hij echt is, puur, teder, intens,… Wanneer ik de schrijver erin aanwezig voel en hij of zij, dus ja, een beetje met de billen bloot gaat (hierbij moet ik spontaan denken aan de columns van Nele Van den Broeck).

Dus, als ik al een voornemen wil maken voor het komende jaar dan is het dit wel: dat ik me als een schrijver ga gedragen en dus ga schrijven en delen wat ik schrijf (en om mezelf aan te moedigen zal ik mijn eigen blogtekst nog eens herlezen: there’s someone out there who can only hear you 🙂 ).

Dat was het voor dit jaar, adieu!
Ik wens je een warm en zacht einde van 2020
en een frisse wonderlijke start van 2021!!

2 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *