Warme wensen

Welcome 2021! Ik heb je al meteen in mijn hart gesloten. Ik heb het gevoel dat je iets fris en nieuws met je meebrengt, iets twinkelends en fonkelends. Op het vlak van corona zal je volgens de experts een overgangsjaar worden, maar ik persoonlijk verwacht toch meer van je, of beter gezegd: ik verwacht meer van mezelf in jou.

Nee, nu ga ik geen lijstje opsommen van goede voornemens. Spaar me daarvan. Naar mijn mening zijn ‘goede voornemens’ ondingen die al gauw als een molensteen om je nek gaan hangen en je dan vanuit die positie ook nog eens beschuldigend aankijken omdat je hen niet volgens de letter uitvoert.

Geen goede voornemens dus voor mij, maar ik wil me wel een soort van richting of focus meegeven. Dit geïnspireerd door een mooie vraag die ik kreeg van een goede vriend: ‘Wat ik voor mezelf wens in het komende jaar?’.
Als ik het op deze manier benader, voelt het meer alsof ik mezelf iets mag geven, een cadeautje, in de plaats van ‘dat ik nog maar eens iets moet’.
In mijn wensen neem ik graag een aantal interessante boeken, podcasts, artikels,… die ik in het afgelopen jaar ontmoette mee (want dat is misschien wel iets dat ik me voorneem (een beetje inconsequentie kan toch, niet?): de boeken die ik lees dieper laten doordringen, en niet meteen naar een volgende vangst te vliegen).

Daar komen ze, mijn wensen voor mezelf!!

Cultivating aliveness
Deze is geïnspireerd op Conversation 6 van de podcast ‘Conversations on gifted trauma’ van Intergifted. Een goede Nederlandse vertaling voor ‘Cultivating aliveness’ kan ik niet direct bedenken. Het gaat over je eigen levendigheid voelen, ruimte laten innemen en ervan genieten. Misschien herken je dat je – net als ik – het leven in jezelf soms inhoudt, zodanig dat je nog amper voelt dat je leeft? Of dat je jouw levendigheid onmiddellijk weer weggeeft wanneer je ze dan toch voelt? Dat je ze inzet om voor anderen te gaan zorgen? Of dat je ze inzet om er iets mee te proberen bereiken, in de plaats van ze er gewoon te laten zijn en ervan te genieten?
Voor mij houdt deze wens in om te kiezen voor activiteiten die me echt plezier doen, zoals paardrijden, zwemmen, yoga, film, lekker eten, diepgaande gesprekken, in de natuur zijn,,… En hier dan gewoon van te genieten, zonder er verder iets mee te moeten.

Naar binnen keren en keuzes maken die voor mij kloppen
Hier kan ik niet anders dan het boek Ongetemd leven van Glennon Doyle aanhalen. Een boek over hoe vrouwen volledig en krachtig zichzelf kunnen zijn door gehoor te geven aan hun innerlijke stem. Deze passage raakte me in het bijzonder.

Ik weet nu dat als ik wil groeien, ik eerst moet afdalen*. Ik moet de stem van de wijsheid in mijn binnenste zoeken en ernaar luisteren, en niet naar stemmen van buitenaf. Dan kan ik mijn eigen leven leiden in plaats van dat van iemand anders. Bovendien scheelt het me enorm veel tijd en energie. Ik hoef alleen maar te doen wat het Weten als volgende stap geeft. Stapje voor stapje. Ik vraag geen toestemming meer, wat verschrikkelijk volwassen van me is. Maar het beste is dit: het Weten heeft geen taal, dus ik kan het Weten niet voor anderen vertalen. Omdat het Weten zich niet in woorden uitdrukt, heb ik geen woorden meer nodig om mezelf aan de wereld uit te leggen. Dit is het meest revolutionaire dat een vrouw kan doen: steeds het volgende concrete stapje nemen zonder toestemming te vragen of uitleg te geven. Dit is een geweldige manier om je leven te leiden.’
Glennon Doyle

Amen. Mij roept het op om meer te doen wat voor mij klopt en niet wat verwacht wordt of wat goedkeuring oogst bij anderen.
Na 38 jaren op deze aardbol begint het me trouwens te dagen dat ‘wat goed is voor anderen’ niet noodzakelijk goed is voor mij. Zo verging het mij met een populaire tip uit het boek ‘Getting things done’ van David Allen. Voor het bereiken van gemoedsrust wordt daarin aangeraden om alle ideeën die in je opkomen te vangen, om daarna te beslissen wat je ermee te doen hebt. Het klonk goed en ik kan me goed voorstellen dat het zou kunnen werken, maar dat deed en doet het dus niet voor mij. Mij maakte het rustelozer dan ooit tevoren: mijn hoofd bedenkt op een dag zoveel chaotische ideeën die ik bovendien moeilijk geordend krijg, dat het voor mij beter is om ze gewoon te laten waaien en ze niet al te ernstig te nemen.
Me bewust worden van dat dit advies, uit een alom geprezen boek, voor mij niet werkt, riep me op om ook andere zaken die ik zomaar aanneem als ‘goed’ of ‘werkend’ onder de loep te nemen, me naar binnen te richten en daar vooral mijn eigen antwoorden te ontvangen. Dat voelt bevrijdend en opluchtend, maar anderzijds vraagt het natuurlijk ook moed, durf en vertrouwen. Om de volle verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen keuzes en bijgevolg voor mijn eigen leven.

*Haar beschrijving van het afdalen naar haar Weten doet me denken aan de theorie van positieve desintegratie van Dabrowski, waarin ook beschreven wordt hoe je de weg kan gaan van je te richten op wat anderen verwachten naar het ontdekken en leven volgens je eigen waarden.

Durven voelen wat ik voel

Emotional pain is a reality. It does not have to exclude joy and a capacity to experience the beauty of life. We each for ourselves have to discover the age-old wisdom that the thing is not to struggle against pain, but to be able to endure it when it is unavoidable.’
Gabor Maté

Ook deze uitspraak raakte me. Ergens voelt het een dooddoener, een cliché, iets dat ik al lang weet. Maar toch betrapte ik me er dit jaar steeds meer op dat ik het hier best moeilijk mee heb: toelaten wat ik voel en het er gewoon laten zijn, naast al het andere. Vooral de moeilijke gevoelens dan natuurlijk.
Mijn afleidingsmechanismen werken goed en zijn meestal al aan het werk nog voordat ik de emotionele pijn heb opgemerkt. Ik stel alleen vast dat ik bijvoorbeeld als een gek ‘to do’s’ probeer af te werken of overijverig orde probeer te scheppen in ons immer rommelige huis.
Op zich niets mis met to do’s afwerken of opruimen natuurlijk, maar wel als ik het doe om te ontsnappen aan emotionele pijn. Want zo ontsnap ik ook aan mezelf en dat voelt op korte termijn even beter, maar op lange termijn heb ik de verbinding met mezelf toch echt nodig.
Ik leerde al dat de stap van het opmerken van de emotionele pijn vaak de moeilijkste is. Om dat moment proberen te vangen, steeds opnieuw, en kiezen om dan toch te voelen, bijvoorbeeld door erover te schrijven (lees meer hierover in het volgende stukje).

Schrijven, schrijven en nog eens… schrijven
In alles in mij is voelbaar dat ik in het komende jaar de weg van het schrijven verder wil bewandelen (Zie ook: Bye bye 2020). Ik wil deze blog vullen met schrijfsels. Ik wil de verhalen die in mijn hoofd ronddwalen verder tot leven wekken. En ik wil ook gewoon voor mezelf schrijven, verder dagboeken vullen zoals ik er al tientallen vulde. Geïnspireerd door het boek Zin van Geertje Couwenbergh wil ik hierbij verder doordringen tot ‘mijn eerste gedachtes’ 🙂

‘Een eerste gedachte is een eerste snapshot van je wereld nog voordat je deze bedekt met projecties. het is simpelweg het allereerste wat in je opkomt. Eerste gedachtes zijn vers, origineel, haast fysiek. Ze leven. (…) Eerste gedachtes zijn je originele ideeën, je intuïtie, je Wildste Kant voordat deze is platgeslagen en uitgekauwd door tweede of derde gedachtes. Die tweede en derde gedachtes zijn de voice-over of analyse van je eerste gedachte. Het zijn de sociaal wenselijke, nette en gecorrigeerde versies van je originele gedachte. (…) Tweede en derde gedachtes zijn slappe thee in vergelijking met de eerste; de beste. Toch breng je het overgrote deel van je tijd in die slappe thee door; de uitgekauwde versie van je leven. Dit verraadt zich wanneer je schrijft. Je bent van jongs af aan getraind in het censureren van je eerste gedachtes. Dit maakt zo veel tekst in de wereld saai. (…) Schrijven vanuit eerste gedachtes vereist moed. (…) Door je eerste gedachtes op te schrijven leer je ze weer vertrouwen. Door iedere dag te schrijven, of je zin hebt of niet, brand je door de lagen tweede en derde gedachtes heen, recht in het vuur. Door te leren schrijven vanuit de eerste gedachte leren we er ook vanuit te leven. En leven vanuit de eerste gedachte betekent leven dicht op het vuur.’
Geertje Couwenbergh
(uit: Zin)

Zoals ik hierboven al schrijf, wil ik mijn schrijfbeoefening ook inzetten in mijn proces om te durven voelen wat ik voel. Sinds kort zet ik me op enkele vaste tijdstippen in de week aan het schrijven en focus ik me hierbij op wat ik voel. Op wat ik écht voel. Niet op wat ik zou willen voelen. Of op wat anderen misschien willen dat ik voel. Ik laat wat ik voel er ongecensureerd en ongenuanceerd zijn. Ik blink het niet op of minimaliseer of censureer het niet. Nee, gewoon voor mezelf, alles er laten zijn. Ik zette nog maar mijn eerste passen, maar ik denk dat het een blijvertje zal worden.

Rusten bij mezelf en bij de ander
Deze haalde ik uit het boek van Pete Walker over complex ontwikkelingstrauma. Rusten bij jezelf en bij de ander: het spreekt tot me als geen ander.

‘I believe that emotional tiredness comes from not resting enough in a safe relationship with yourself or with another. This emotional exhaustion often masquerades a physiological tiredness. Unfortunately, over time, the two can become confusingly intertwined.’
Pete Walker

Ik voel tot diep in mijn botten dat het me hier nog vaak aan ontbreekt, maar het klinkt wel heerlijk, niet? Kunnen rusten bij jezelf. En nog heerlijker, ook rusten bij de ander.
Het doet me denken aan het fantastische boek ‘Ik geef je de zon’ waarover ik in deze blog het volgende schreef: ‘Voor mij is het bovenal een boek over je verstoppen en hoe je – naast veel lef en moed – ook mensen (of ten minste één mens) nodig hebt die je echt begrijpen en zien om weer tevoorschijn te kunnen komen.’
Ik geloof dat het klopt.
Dat we anderen nodig hebben,
echt en diep contact met anderen,
om echt onszelf te kunnen zijn en te kunnen worden.
Dat wens ik mezelf, en ook ieder ander, in het komende jaar.
De wereld zou er nog een mooiere plek door worden ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *