‘Gewoon zijn’ en hoe moeilijk dat kan zijn

Vermoeidheid laat zich nog steeds voelen, in mijn lijf en in mijn leven.
De ene dag meer dan de andere.

Op die dagen waarop het ‘meer’ is, is het een uitdaging.
Ik ben dan zo moe dat ik tot weinig in staat ben. Niet veel verwezenlijk.
Ik ben dan aangewezen op ‘gewoon zijn’.
En dat klinkt mooier en gemakkelijker dan het is.

Als ik niets speciaals doe, komt er algauw een rusteloos gevoel opzetten.
Een gevoel van vanalles te willen en te moeten.
Het idee dat ik mijn tijd ‘goed moet besteden’.
Er op zijn minst in moet slagen om me te ontspannen.
Anders kan ik maar beter iets nuttigs doen.

Ik word dus best kritisch voor mezelf.
Als ik niet oplet, haalt ‘mijn kritische ik’ me helemaal naar beneden.
Als ik haar niet op tijd onderschep, lig ik algauw beneden in de afgrond,
dramatisch denkende ‘dat het met mij nooit iets zal worden’.

Gelukkig heb ik ‘mijn kritische ik’ in de loop van de jaren beter leren kennen
en tuimel ik niet meer zo snel met haar mee de dieperik in.
Nee, ik blijf aan de rand van de afgrond staan en ik doe wat helpt.
Dit kan elke dag, elk moment weer iets anders zijn.

De afgelopen week (waarin de vermoeidheid dus weer hard toesloeg) was dat het volgende:

Niet vergelijken

Me niet vergelijken met anderen dus. Dit citaat uit het wondermooie boek ‘De jongen, de mol, de vos en het paard’ van Charlie Mackesy (dat ik voor moederdag kreeg) herinnerde me hier nog eens aan.
Het is inderdaad tijdverspilling om je met anderen te vergelijken.
Meer nog, het is dé ideale manier om nog sneller de afgrond in te tuimelen.
Niet doen dus. Gewoon niet.

Mezelf toestaan om rusteloos te zijn

Het zit zo in ons mensen ingebakken. Als je iets als negatief of onwenselijk ervaart, ben je geneigd om je ertegen te verzetten, naar oplossingen of naar manieren om ‘het weg te werken’ te zoeken.
De ‘oplossing’ zit echter vaak net in het omgekeerde: toestaan dat er is wat er is, het aanvaarden, er niet mee vechten,… Specifiek rond ‘rusteloos zijn’ vond ik dit filmpje van Jeff Foster deze week heel helpend.

Sometimes we just have to throw out the very idea of peace. And drench our experience with welcoming, with love, with curiosity. Allowing ourselves to not be at peace and know how deeply deeply deeply deeply ok that is.
Jeff Foster

Zelf-compassie

Enkele jaren geleden verdiepte ik me in mindfulness en zelf-compassie en op moeilijkere momenten komt wat ik daar leerde goed van pas.
Als ik me minder goed voel, maar niet goed kan ‘pakken’ wat er aan de hand is, zet ik me er soms toe aan om al mijn gedachten op te schrijven. Vaak schrik ik dan van de kritische en harde gedachten die op papier komen. Gedachten gaan vaak zo snel dat je er amper bewust van bent. Maar omdat ze ook als je er niet bewust van bent impact hebben, is het des te belangrijker om helder te krijgen wat er speelt.
Daarna geef ik op al die gedachten een ‘compassionate’ antwoord aan mezelf.
Bijvoorbeeld: ‘Ik ga altijd moe blijven. Het is hopeloos. Ik stel niets voor. Anderen zullen vast denken dat ik me aanstel.’
krijgt als antwoord
‘Dat ik moe ben en momenteel minder kan, doet niets af aan mijn waarde als mens. Misschien zal niet iedereen begrijpen wat er speelt en zullen sommigen een oordeel klaar hebben, maar ik weet voor mezelf dat ik doe wat ik kan, dat ik mijn allerbeste best doe. Niemand is ziek of moe voor zijn plezier.’

Het moeilijke is hiermee niet ‘weg’ of ‘opgelost’, maar hiermee sta ik tenminste wel weer aan mijn eigen kant. Ik maak ‘het moeilijke’ niet nog moeilijker door er een schep bovenop te doen met zelfkritiek. Zo komt er weer meer energie en kracht vrij om ‘het moeilijke’ daadwerkelijk het hoofd te bieden.

Als je je graag verdiept in zelf-compassie vind ik het werk van Kristin Neff een aanrader.

Photo by Phillip Larking on Unsplash

Al bij al, komt het erop neer om zacht te zijn voor mezelf. En lief. En mild.
En ja, ik weet dat sommigen dit ‘soft’ of ‘cheesy’ zullen vinden klinken.
Maar nee, ik ga me er niet voor verontschuldigen.
Want ‘soft’ of ‘cheesy’ is lief en mild zijn voor jezelf volgens mij allerminst.
Het vraagt moed. Het vraagt kracht. Het vraagt durf. Om te zorgen voor jezelf zoals een goede ouder dat zou doen (zoals ik in deze blog over zelfzorg ook beschreef).

Hierover kwamen de afgelopen tijd wat beelden (en bijgevolg tekeningen) voorbij in mijn hoofd.
Zie hieronder! (en ik weet het: de foto’s zijn niet van de beste kwaliteit, ik plan ze eens in te scannen, momenteel ontbreekt me de energie hiervoor)

Je bent al thuis.
Al die tijd was je al thuis.
Je ging zwerven maar je was al thuis.
Kom maar verder.
Zink maar neer.
In je mooie lijf.
Kom thuis.
Je bent al thuis.
Je was het al die tijd.
Helemaal.

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *