Dit is alles – Aidan Chambers

Als je van schrijven houdt, is dit boek echt een aanrader (je houdt best ook wel van lezen, want het is nogal een klepper, 782 pagina’s om precies te zijn). Al vanaf de eerste bladzijde was ik onder de indruk van dit boek (en zijn schrijver!). Het raakte me, nam me mee, zoals een boek al lang niet meer gedaan had. 
Het hele boek lang (782 pagina’s!) word je meegenomen in de leefwereld van het hoofdpersonage, Cordelia Kenn, via haar dagboekaantekeningen. Je zou kunnen denken dat dit algauw gaat vervelen, maar dit is allerminst het geval. Mijn hart had ze alleszins direct gewonnen met haar rake, diepgaande en heel eigen beschrijving van haar gedachten en gevoelens.

Het is een boek over volwassen-worden, over verliefdheid, over liefde, over muziek, over bomen, over meditatie en persoonlijke groei. Maar bovenal is het voor mij een boek over schrijven, over de liefde voor schrijven, voor woorden en (in haar geval) voor poëzie. En dit laatste raakte me nog het meeste. Hieronder enkele passages: 

“Als je me vraagt waar ik echt thuis ben, kan ik alleen antwoorden dat het geen plaats is maar dat ik thuis ben in woorden. Ik leef in woorden en woorden zijn waar ik thuishoor.”

“Ik wil dichter worden. Dat is het enige wat ik echt wil.
Ik wil mijn eigen manier van schrijven ontdekken, mijn eigen stijl.
Ik weet dat ik nog niet zover ben. Maar ik streef er wel naar.
Hoe zal ik het onder woorden brengen? Dat is niet gemakkelijk.
Ik wil zo schrijven dat ik het geschrevene ben – dat wat ik schrijf mezelf is.
Ik wil zo schrijven dat wat ik schrijf en hoe ik het schrijf mij uitdrukt, door woordkeus en de volgorde van de woorden, door combinatie, arrangement en orkestratie. Voor mij betekenen woorden evenveel als muziek.
Schrijven is iets heel anders dan praten. Als mensen naar spreektaal luisteren horen ze de klank van de stem van de spreekster. Ze zien haar ogen. Ze observeren mimiek en gebaren, waardoor ze beter begrjipen wat de spreekster bedoelt. De luisteraar kan vragen stellen, antwoorden en onderbreken. De spreekster kan van gedachte veranderen, ze kan haperen en schrikken, vertragen en versnellen. En dit alles helpt de betekenis van haar woorden te bepalen.

Maar als je schrijft is er geen stem om naar te luisteren, geen oogcontact, geen mimiek en lichaamstaal om de woorden te ondersteunen. Onderbreken is niet mogelijk, vragen kunnen niet beantwoord worden. Er zijn alleen die vreemde tekentjes zo oud als Eva en zo niew als een baby die morgen geboren wordt, en voor mij zijn ze mooi en glorieus.
Ik vind het heerlijk als ik de woorden op een vel papier zie verschijnen. Ik hou van de vorm en patronen die woorden maken. Ik voel ze als steentjes in mijn mond, ik hoor ze als muziek in mijn hoofd. Als ik schrijf, zijn woorden als sculptuur in mijn handen.
Ik denk dat dit alles vooral voor poezie geldt. Voor mij moet Poëzie geschreven worden om gelezen te worden, en het is het meest geschrevene van alles wat geschreven wordt.
Er gaat niets boven woorden. Ik wil met ze leven, wil door ze leven, ik wil leven omdat ik in woorden wil leven. Echt in ze bestaan. En ik wil met woorden iets scheppen. Ik wil met woorden de wereld vormen en hervormen.
Ik heb hier veel over nagedacht.
Als ik een geloof heb, is dit het.
Mijn god is taal, geschreven en gelezen taal.
En een andere god is er niet.

Amen, kan ik dan alleen maar denken.
Want mijn God, wat heeft ze dit mooi gezegd, of liever geschreven.

Op het einde van het boek ging het naar mijn gevoel iets bergafwaarts. De spanning ging wat verloren en er gebeurden dingen die er voor mij wat bijgetrokken voelden. Maar ach, de rest van dit briljante boek maakt dit voor mij veel meer dan goed.
Bedankt Cordelia,
Bedankt Aidan,
om me zo’n leuke tijd te bezorgen,
om je liefde voor woorden en schrijven te delen.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *